HTML (HyperText Markup Language) to język znaczników, którym opisujesz strukturę i treść strony internetowej. Nie jest to język programowania w klasycznym sensie — nie ma w nim pętli, zmiennych ani warunków. Zamiast tego za pomocą znaczników (tagów) mówisz przeglądarce: „to jest nagłówek”, „to akapit”, „tutaj wstaw obrazek”, „to jest odnośnik”. Przeglądarka czyta ten kod i renderuje go jako stronę, którą widzi użytkownik.

Jak to działa

Dokument HTML to drzewo zagnieżdżonych elementów. Każdy element zwykle ma znacznik otwierający i zamykający, a między nimi treść — na przykład

To jest akapit

. Elementy mogą mieć atrybuty, które niosą dodatkowe informacje, jak link, gdzie href wskazuje adres docelowy. Przeglądarka parsuje cały plik i buduje z niego DOM (Document Object Model) — strukturę, do której później dobierają się CSS (wygląd) i JavaScript (zachowanie).

Warto zapamiętać podział ról: HTML to szkielet i treść, CSS to ubranie, a JavaScript to mięśnie. Sam HTML w zupełności wystarczy, żeby strona istniała i była czytelna — pozostałe dwa to dodatki.

Przykład z praktyki

Minimalny, poprawny dokument wygląda tak:

1. — deklaracja, że to nowoczesny HTML.
2. — korzeń dokumentu z językiem strony.
3. — metadane: tytuł, kodowanie , linki do CSS.
4. — to, co realnie widać: nagłówki

   , akapity, obrazy, listy.

W codziennej pracy rzadko piszesz to ręcznie od zera. Otwierasz plik index.html w VS Code, wpisujesz ! i wciskasz Tab — Emmet wygeneruje Ci cały szkielet w sekundę. Potem podglądasz efekt np. przez rozszerzenie Live Server, które przeładowuje stronę po każdym zapisie.

Częste błędy i mity

• „HTML to programowanie” — nie, to język znaczników. Możesz się tym chwalić, ale rekruter techniczny uniesie brew.
• Niezamknięte znaczniki — zapomniany